 فرا رسیدن ماه محرم یادآور رشادتها و حماسه هایی است که قلب هر انسان آزاده ای را تحت تأثیر قرار داده و به تأملی عمیق وا می دارد. تأملی برگرفته از عشق به خاندان نبوت ، امامت و ولایت. تأملی آکنده از حسرت و دنیایی شدن دلها و فاصله گرفتن از اهل بیت (ع) و راه و رسم نیک زیستن و ساده زیستی براساس سیره معصمومین علیهما السلام. همه ما با آغاز دهه اول محرم و سیاه پوش شدن فضای جامعه حداقل سعی می کنیم به ایام عزا حسینی احترام گذاشته و برخی عادات غلط را انجام نداده و از ارتکاب به جرم و گناه اجتناب کنیم اما ای کاش فقط در چنین ایامی به چنین اعمالی فکر نمی کردیم بلکه هر روز برایمان جایگاه و ارزش والایی داشت چر همگی مخلوق خداوندی هستیم که روز و شب ، ماه و خورشید ، ستارگان و سیارات ، کوهها و دریاها ر آنچه که در هستی وجود دارد را آفریده. معتقدم با احترام گذاشتن به آفریده های خداوند می توانیم هر روز زندگی خوب و عاری از گناهی را آغاز کنیم با اعمالی همچون احترام و احسان به والدین و اطرافیان ، نیکی در حق دوستان و ارتباط درست و سالم با محیط پیرامون پس انجام واجبات دین آسانترین اعمالی است که انسان را از مقام انسانی بودن به قرب الهی و شناخت ذات باریتعالی نزدیک می کند. امیدوارم پایان محرم پایان خوبی ها ، نیکی ها ، ملاطفت ها و انسان بودن ها نباشد و همگی در پرتو الطاف مهر خداوندی راه درستکاری و رستگاری را در پیش بگیریم البته با توکل به خداوند مهربان و توسل به انبیاء و اولیاء الهی انشاالله
+ نوشته شده در دوشنبه بیستم آبان ۱۳۹۲ساعت 9:56 توسط بهنام پاهيكده
|
|
درباره وبلاگ 
  |
